Czas ciągle nas rozłącza
czar spotkań pozostaje magicznym dywanem
kładę się na nim przytulając chwle
te kradzione, malutkie może nikt nie usłyszy
deszcz u Ciebie słońce u mnie czy zobaczę?
stopy postawie na mokrej ziemi, przybiegnę
zatańczymy w słońcu
nasze światy się spotkają deszcz ze słońcem w tęczę zmienią
zobaczysz swój świat w moich oczach
odpłyniemy,
zanurzymy myśli w kubku czarnej kawy
i jak w zwierciadło wypowiemy życzenie które wreszcie się spełni.
Delikatne drżenie
ledwie wyczuwane jak Twój oddech
Serce się zatrzymuje na chwilę
nie chwilę, na dłużej
Nie ma mnie
nie istnieje
w nicości przepadło moje ja
na zawsze,
Szukałam, nie znajduję
wśród kropel, które deszczem
wezbrały od nie wiem
być może od zawsze
pod powiekami ukryte
nikt nie widzi
w pętli czasu
pomiędzy światami.
Mój Przyjacielu, moja bratnia duszo.
Wilku, moje natchnienie,
Ty, który uwierzyłeś i wierzysz.
Zwariowany, niepohamowany, nierealny.
Pojawiłeś się i jesteś.
Od lat już.
W różnym czasie i miejscu, w tym samym wymiarze.
Otwarty, zamknięty.
Dla mnie dla nikogo.
Wolny, niezależny, wilczy.
Czujny, wyczulony.
Kreatywny, niebezpieczny, dający bezpieczeństwo.
Kochający i oddany, wierny.
Jesteś i Cię nie ma.
Podziwiam Twoją duszę, jest moja.
Wiem. Już wiem.
Nie wiem, nie wierzę, by to być mogło możliwe.
Jesteś i Cię nie mam.
Mój wytęskniony świecie, gdzie jesteś?
Nierealny!