Autor: Tania

Za chmurami

Na ciemnych, ciężkich chmurach odpoczywa słońce,
zmęczyło się bardzo tą letnią wędrówką.
Ma kosz smakołyków, które niosła jesień,
a lato z mozołem uprawiało w sadzie.

I uśmiecha się do nas promienne i piękne,
choć schowane za szczelną deszczową zasłoną
łez nie roni tysiąca tylko bawi się z nami
w chowanego z jesienną i kapryśną pogodą.

Gdy odpocznie to wróci, zażywając tych wczasów
na spotkanie z zmarzniętą, przemoczoną przyrodą,
swe ramiona wyciągnie i obejmie nas ciepło
wiązką żółtych promieni liście drzew zauroczy.

Nam podziwiać pozwoli obraz barwny i świetlny
i zapłoną podziwu oczy nasze spragnione,
w serca wleje się upał, to wspomnienie wakacji
letnich naszych spacerów, spotkań ciepłych i słodkich.

A czas płynie i płynie …..

Kocham, bo bez miłości nie ma życia,
jestem z nim, bez niego nie istnieje.

Ona jest sensem, on jest powietrzem,
jest moim oparciem, wyciera moje łzy
gdy płaczę w niemocy dnia codziennego,
Śmieje się ze mną gdy coś mnie rozbawi,
i rozśmiesza gdy nie umiem się już śmiać.
Jego delikatny szept pieści moje zmysły.

Bukiety kwiatów, które przynosi rozszerzają moje źrenice,
żółtym kolorem maluje swoje uczucia
w zielonej łące żółte kaczeńce otwierają pąki
do słonecznej tarczy nad stawu kryształowymi wodami.

Jestem w jego słońcu życiowej drogi
czuję jego miłość jak słońca promienie
i ramiona, które zawsze otaczają mnie czule
tego potrzebuję, tego pragnę, to mam.

W sadzie

Do letniego ogrodu już jesień zagląda
zrywa jabłka i grusze z nachylonych gałęzi.
Ciemne śliwki rozdają swoje jędrne owoce
na powidła na soki i słodziutkie kompoty.

W letnim sadzie aż gwarno, szumno, rojno od gości,
wszyscy chcą się zachwycić i spróbować hojności
letniej pracy owadów, sadowników odwiecznych
w pocie czoła co pracą wypełniały miesiące.

Gospodarze się cieszą z plonów ziemi obfitych
ogłaszają już zbiory – święto plonów dokoła.

I jeż tu zaglądnie choć kolczasty i czarny
nocną porą odwiedzi sadu ciemne zakątki
których zapach czarowny już roznosi się wszędy,
mocny, znany, nieznany z roku na rok niezmienny,
romantyczny, wieczorny, sierpniowy i zmienny.

A poranek przynosi obraz zgoła gotowy:
Rosy krople jak perły przeglądają się w słońcu,
zachwycają jak zwykle swą prostotą i pięknem.
Są jak zawsze miłością słońca – ziemi i nieba
naszym słodkim kompasem ucztą zmysłów i rajem.

Nawet ptaki czekają aż dzień wstanie słoneczny
w sadzie lampy zaświeci i ten obraz rozświetli
i po nocy przyniesie ciepła snop pełen bukiet
zarumieni jabłkami zieleń liści i trawy,
nawet grusza ze wstydu, że jest żółta i blada
wystawiła policzek, właśnie twarzą do słońca.

I roztańczą się skarby, dary sadu krainy,
ślimak zajrzy tu czasem, kret swój łebek wystawi,
konik polny coś zagra, liść do wtóru zatańczy,
a owoce nam wpadną wprost do kosza, do stołu.
I siądziemy tak razem uśmiechając się wspólnie
do tej naszej natury skromnej, hojnej i bujnej.