Ja tylko proszę.
Ofiaruj mi jeden, jedyny dzień.
Tylko dla mnie.
Bądź ze mną, oddychaj tym samym powietrzem, którym ja oddycham.
Patrz w tą samą stronę słońca, w którą ja patrzę, gdy nikt nie widzi.
Smakuj ze mną te wszystkie strony życia, tak byśmy byli tylko Ty i ja.
Patrz w moje oczy, tak, jak ja patrzę w Twoje.
Zachłannie i pożądliwie.
Trzymaj mnie za rękę i prowadź tam, gdzie tylko dla nas gra wiosenny świerszcz, tuż przed zachodem słońca.
Zanurz się ze mną w chłodnym strumieniu naszych wspólnych dni i lat.
Unieś się ze mną na fali naszych uczuć w nieznaną drogę, naszego przeznaczenia.
Czy to tak wiele ?
O tak, to zbyt wiele!
Tak ciągle słyszę gdy głośno wołam – podaruj mi tylko jeden dzień, tylko dla mnie.
Autor: Tania
Oczy
Twoje oczy, ich szmargdowy kolor,
Ich blask gdy patrzysz na niego z miłością.
Ich pioruny, gdy złości cię jego niemoc, jego nijakość, obcość.
Pod zamkniętymi powiekami widzą to, czego nikt nie widzi.
Są lustrem duszy, zwierciadłem jej jestestwa.
Patrzą i chłoną wszystkie odcienie życia.
Patrzą i chłoną wszystkie smaki życia,
Patrzą i chłoną wszystkie emocje, kłębiące się wokoło.
Mówisz – twoje oczy, nie patrz tak, są takie piękne, takie niezwykłe.
Są smutne, są złe, są inne.
Zmieniają się.
Mają swój świat, ten niegraniczony, ten właściwy, jedyny.
Patrz a zobaczysz, patrz a utoniesz w zieloności ich toni.
Na zawsze !
Bez słowa sprzeciwu, bez obaw, bez lęku.
W całości swojego stworzenia.
W jedynym, prawdziwym związku dwojga oczu.
Moje i twoje – nasze.
Moja miłość
Miewa kaprysy,
jest subtelna
i gwałtowna jak trzęsienie ziemi
porywa i delikatnie stawia,
daje napęd do życia i działania,
nadaje im sens i kurs.
Ma siłę bizona i delikatną niepowtarzalność śniegowej gwiazdki.
Jest czysta jak kropla rosy przed świtem
i wielobarwna jak światło przedzierające się przez kryształowy pryzmat.
Czasem rodzi się powoli, dojrzewa, innym razem jest, nim się obejrzymy.
Nie pozwala spać, nie pozwala myśleć,
zniewala i daje wolność.
Inspiruje, podnieca,
motywuje, odkrywa nowe horyzonty.
Trwa bez przerwy.
Jest przyjacielem, towarzyszką, kochanką.
Jedno ciało, jeden duch.
Łączy to, co ze sobą pasuje od dawna,
choć często tego nie zauważamy.
Razi piorunem, gdy najmniej się spodziewamy,
gdy tracimy nadzieję, gdy mamy już wszystko poukładane wprowadza chaos i spokój.
Nie pozwala popaść w rutynę.
Nie wyobrażam sobie życia bez tego cudownego uczucia.
Zabiegam o nią.
To jedyny kwiat w moim ogrodzie, który pielęgnuję stale i z rozkoszą,
bez zmęczenia i zniechęcenia.
O każdej porze życiowego zegara.
Czuję, że pod jej wpływem rozkwitam, pięknieje zarówno moje wnętrze jak i ciało.
Dojrzewam , ale się nie starzeję.
Uwielbiam to uczucie, jest moją bezpieczną łodzią na oceanie.
Zielone oczy potrafią dużo więcej zobaczyć, niż palce przenieść na klawiaturę.
To bezcenny obraz,
najwspanialsze dzieło sztuki w każdym rodzaju jakie widział człowiek,
nie każdy jednak tak ją postrzega.
Jest wymagająca bo zna swoją wartość.
Wciąż domaga się uwagi i troskliwości,
w końcu jest najważniejszym uczuciem!
Ja, gdy kocham to, bezwarunkowo.
Dostaje obłędu od tego.
Chcę być z ukochanym bez przerwy, oddychać jego oddechem,
nie wypuszczać z ręki jego dłoni.
Kochać się z nim zapamiętale do granic wytrzymałości zmysłów i ciała.
Lśnią mi oczy magicznym blaskiem,
Pachnę jak kwiat.
Myśli krążą tylko wokół niego.
Nic się nie liczy, mogę się zatracić,
taka jestem.
Do końca, choć nie wiem bo dla mnie on nie nastąpi.
Czy trzeba więcej słów by wyrazić mój uczuciowy świat – myślę, że nie, reszta to zwierciadło zielonej tafli.
Życie wymaga by schować większość tych potrzeb do pudełka i głęboko zakopać, tak chyba czuje większość kochanków, więc nie jestem jedyna na tej planecie.
Dlatego dziękuję za alef – moja wyobraźnia jest nieograniczona!