Cichutko przechadzam się wśród wspomnień
dni i wieczory spędzone tu razem wyświetlają się na nieboskłonie
oglądam klatka po klatce by niczego nie przeoczyć
Czas płynie szybko, bezlitośnie zabiera wspomnienia
zamyka je w tajemniczy kufer zapomnienia
wyrzuca klucz
drwi
Otwieram okno na nowe marzenia
przeglądam stare fotografie
wszystko jest takie świeże, nieskalane czasem
nic się nie zmieniło
świat wygląda inaczej
ale my pozostajemy wciąż razem osobno
Odchodzimy coraz mniej nas wokoło
Pozostaje pamięć, pozostaje smutek
Nic go nie zastąpi, nikt nie odczaruje razem
Nie będziemy już razem śmiać się, płakać wspólnie
Nie usiądziemy na ławce w parku żeby liczyć kasztany
Nie zerwiemy wspólnie polnych kwiatów na łące by je wplatać w warkocze
Nie zrobimy psikusa sąsiadce, która mieszka za rogiem
Nie popatrzymy w jedno okno, za którym wiosnę ptaki oznajmiały
Nasze myśli osobno już wirować będą jak samotne liście popychane listopadowym wiatrem
Śpieszmy się, żeby nie utracić tych chwil, mrugnięcia powiek, które są nam dane
Nie na zawsze.
O tak, dwa różne
O tak, dwie drogi
O tak, od zawsze
O tak, na zawsze
Czy wczoraj to dzisiaj
Czy dzisiaj to jutro
Łez strumienie wypełniły suche doliny
Już tam zostaną, na pamiątkę
Rozłączone złączy na nowo
Czas poplącze znów ścieżki biegnące przeciwnie
Wschód i zachód spotkają się razem
Słońce z Księżycem zatańczą na tęczy
Świat zmieni się w jeden, będzie pachniał wiosną
Na wyspie zapomnienia odnajdą się dwa światy.