Nie zniewolisz mojego umysłu, nigy
Nie okiełznasz wiatru
One będą zawsze wolne
wolne jak ptaki, które mkną po niebie
niebo to ty
jestem w labiryncie, z którego wyjść nie chcę,
jesteś wszystkim
jesteś wczorajszym zachodem dzisiejszym porankiem,
jutrzejszym nie wiem
jesteś moim niebem
jesteś moim wszystkim,
zatracam się w tobie
w każdej godzinie
już inaczej nie umiem
to ja właśnie
nago stoję przed tobą
przyjmiesz moją niewinność
oddaję się tobie…
Otulona smutkiem
W pięknym słonecznym dniu odganiam demony przyszłości
Łzami toruję im drogi
Oczy mgłą zasłonięte nic już nie chcą widzieć
Zamknęłam uczucia w sobie
Świat nie jest już taki kuszący
Samotność wdziera się wszędzie
Promienie słońca parzą
światło razi źrenice
Ciemność przeraża
wiatr smaga policzki
Fale dławią emocje
Przeminęło wczoraj
Nie ma już jutra.
Tak dawno do Ciebie nie pisałam, chyba już nie pamiętam jak to się robi. Od czego zacząć naszą rozmowę, jak połączyć zerwany wątek?
Czy kiedy świt wstaje i widzę Ciebie, to dobrze?
Kiedy wypełniasz moje sny i jawę, czy dobrze?
Kiedy w dniu każdym Ty przy mnie jesteś, to dobrze?
Znikasz, mówiłeś.
Odchodzisz ode mnie.
Zamknęłaś się w sobie, już Cię nie poznaję.
Gdzie się podziała ta ruda istota, śmiechem witająca każdy promień dzienny?
Gdzie się podziała ta dziewczyna wesoła, której błyszczące oczy oznajmiały nadzieję?
Od uśmiechu, który serce do tańca zapraszał.
Gdzie ten świat, co wibrował od jej głosu śpiewnego,
Gdzie jesteś?
Czy list ten adresata znajdzie?