Dwie perły
jedna dla mnie, jedna dla ciebie
dwa światy
jeden dla mnie drugi dla ciebie
dwa serca
jedno twoje, jedno moje
dwa słowa
ty, ja
dwa obrazy
ona, on
dwa dni
dzisiaj i jutro
dwie myśli
o niej, o nim
dwa uczucia
labirynt i lustro
dwie zagadki
są, będą
dwa wieczory
pusty i pełny
dwa w jednym się spotkało…
Wiosenna wichura za oknem
niebo posmutniało zasłoniło świat
Dlaczego
Pytam i wiem że nikt mi nie odpowie
Smutek nieba to ja gdy Ciebie nie ma
Deszcz to łzy które pod powiekami błądzą
by spłynąć ulewą po bladych policzkach
Zieloność to nadzieja że statek Twój nie zawróci
mimo burzy i sztormu
Czerwoność to moje zmieszanie
gdy w końcu dobijasz do brzegu
i witasz mnie pocałunkiem
Biel to niewinność naszych spotkań
na tarasie w letni poranek
z kubkiem kawy w dłoniach
z iskrą w oku
niemożliwe staje się
niemożliwe i możliwe
Niebo posmutniało
znów pusty horyzont widzę
kawa już wystygła i policzki zbladły
łez krople osiadły na pajęczynie
nikt ich nie zobaczy.
We śnie Cię dzisiaj widziałam.
Wilcze oczy.
Demony nas opętały
patrzyłeś na mnie
wzrokiem pochłaniałeś
umysłu mojego niedostępne głębie
w duszę zaglądnąłeś do serca wzierałeś.
Na plaży, nad morzem, nad jeziorem gdzie kamień
świadkiem naszych spotkań jest i będzie na zawsze.
Żar we mnie rozpaliłeś
i ciągle podsycasz
obrazem i słowem.
I dlatego my właśnie dwie odmienne dusze
dwie inne planety z ognia i lodu
spotkać się musiały na orbicie jednej.
Połączyła nić magii, która na nas działała
łącząc dwa żywioły
mnie i Ciebie splątały
demony spotkania…