Jakaś pustka między nami
Cisza dookoła
Mimo gwaru za oknem.
W sercu smutek zagościł.
Wiatr w żagle nie wieje.
Wiosna ucichła zima jej nie wpuszcza.
Krzyczą ptaki, które już przyleciały.
Kwiatów płatki przemarzły i płaczą.
Łza w oku, lęk przed, no właśnie.
Co dalej będzie gdy nas już nie ma?
Wiosna przyjdzie jak zawsze
przed nią dywan z kolorów
Świat rozśpiewa się cały
Wschód zachód przegoni
Dzień za dniem przejdą obok
Ja tutaj, ty tam tak już pozostanie?
Kiedy to było
już nie pamiętam
jak się zaczęło
nikt tego nie wie
czy przeznaczenie
ono sprawiło
tych spotkań kilka
niewinnych przecież
spotkań w ekranu
tafli zakrytych
wyspy odkryciu
listów bez znaczka
w kolejce zdarzeń lata minęły
on wciąż przychodzi
gdy jej już nie ma
ona spotyka tylko jego ślady
wciąż rozmawiają
w skrytości uczuć
skłonnościach zawiłych
których jest tysiące
wcale nie błądzą
odnajdują siebie
czy kiedyś
nie
przecież to życie jest wokół
ona
on
niby przelotnie
niby niewidoczni
lecz zawsze razem
w pogoni za losem
który już przecież
dawno ich wyprzedził
ustalił regóły
wybrał pół i złączył
początek nowego.
Czy ty myślałeś że szczyt moich marzeń to będzie samotność
samotne dni choć piękne nie widzę
samotne noce tak czarne, że strach mnie przeraża
jestem sam
od tak dawna
nikt nie dotyka mojej twarzy
nie widzi moich łez na bladych policzkach
tylko czas obok mnie płynie i drwi sobie ze mnie
dlaczego pyta
po co
co się stało z twoimi marzeniami, planami
przepadły na wieki
nigdy już nie poczujesz tej pierwszej pieszoty
tego drżenia
gdy koniuszki palców dotykają się nieśmiało
gdy oczu kolory mieszają się jak tęcza
serca przyspieszają od jednego muśnięcia
nigdy już nie poczujesz
odejdź lepiej na zawsze, naiwna.