Czas się zatrzymał,
Dech w piersi zaparło
Od wzruszeń.
Dugo tłumionych,
Głęboko ukrytych,
Skrywanych przed światem, przed sobą.
W oczach zatopionych,
W ich szmaragdu kolorze
Na złotym obłoku uśpione czekały.
Cały świat co przeciwko
Murów tysiąc postawił
Dzisiaj poległ, runął.
Czy to prawdą być może
Nieoczekiwane,
Delikatne,
Piękne.
Wrażliwości nicią
Tkane tak subtelnie
Wśród promieni słońca,
Które towarzyszem Ich spotkań się stało.
W emocjach, bez granic,
w pogoni za nierzeczywistym
w codziennym, niecodziennym
w nieistniejącym niebycie.
W lustrzanym odbiciu
zniekształcone prawdy
śmieją się na głos
z niewinnych uczuć.
Już nieobecne
już dawno bo przecież
na drogach bez celu
zakrętów bez liku.
Są ale nie ma
były lecz niepewne
nie będzie ich jutro
bo nie było nigdy.
To wyobraźnia popłatała figle
ale dlaczego
za co to zrobiła
przecież nie dotknełam
jej strun już napiętych.
Może nie będzie
Może już odejdzie
w swoją stronę marzeń
których też nie było.
I kolejny raz przed pustą stroną
błądzą moje myśli nieuporządkowanym
porywistym torem nie do zatrzymania.
Wiem i nie wiem już dlaczego
po co, i czy przetrwa?
Czy to jest już,
czy to tylko złudzenie?
Muzyka cicho czaruje zmysły
słowa, strofy układają się w jedno.
Czy aby na pewno?
To niemożliwe staje się możliwe
to jak wiosna która ciągle płacze
a słońce skąpi swoich promieni
pod parasolem schowane uczucia
wyjść się boją z ukrycia.
Czy niebo jasnym przywita porankiem
pożegna światłem Luny
na gwieździstym niebie
Czy to ?
Niemożliwe staje na drodze
zmienia się w możliwe?