Kolejny raz pogmatwałam ścieżki.
pomieszałam drogi,
pogubiłam wątki.
Dlaczego?
To emocje których we mnie drzemie tak wiele,
potok nieokiełznany,
nurt zbyt silny by móc go zatrzymać choć na chwilę.
Słowa pędzą same, myśli szleją jak wicher na morzu,
jestem taka i już nie panuję
nad uczuciami, nad drżeniem własnego serca.
Żyję wciąż w marzeniach, nieobecna tutaj.
Nic mnie nie powstrzyma jestem zniewolona.
Słodka niewola.
Smutny dzisiaj minie przywitałeś
Nie umiałam Cię pocieszyć
Kiedyś może nauczę się tego
Kiedyś może nauczę się Ciebie
Może coś napiszę
Może Ci się spodoba
Słoneczny brzeg na kawałku morskiej plaży
Dwie dusze splecione na zawsze
Wzrok w horyzont wpatrzony
Usta przy ustach szeptamy słowa których nikt nie słyszy
Jesteśmy tylko my nikt poza
Wsłuchani w siebie wsłuchani w szum wiatru tańczący z falami
Słońce kocha się z morzem
Niebo kołysze chmury
Nic nie istnieje poza Nami.
Chciałbym Cię dzisiaj zobaczyć Kochana
wiatr w twoich lokach
słońce w twych źrenicach
rudym kolorem otulić swe serce
zielonym ukołysać myśli rozbiegane
porankiem przywitać złotą aurę z tobą
zapachem twoich włosów zachwycić swoje zmysły
przypomnieć sobie ciebie na mapie kolorów
zatańczyć z tobą w deszczu w rytmie kropel spadania
na dachu świata zobaczyć południową stronę
zmysły połączyć w jedną rzeki dolinę
w której nurcie utoną nasze myśli splecione