Cichutko przechadzam się wśród wspomnień
dni i wieczory spędzone tu razem wyświetlają się na nieboskłonie
oglądam klatka po klatce by niczego nie przeoczyć
Czas płynie szybko, bezlitośnie zabiera wspomnienia
zamyka je w tajemniczy kufer zapomnienia
wyrzuca klucz
drwi
Otwieram okno na nowe marzenia
przeglądam stare fotografie
wszystko jest takie świeże, nieskalane czasem
nic się nie zmieniło
świat wygląda inaczej
ale my pozostajemy wciąż razem osobno
Poranek w sadzie zawitał deszczowy
mgła przechadza się między drzewami
zagląda do mojego okna
dotyka mojego ciepłego policzka
wstań, już czas rozpocząć nowy dzień
ktoś tam daleko na ciebie dziś czeka
Cichną śpiewy ptaków
milkną odgłosy nocy dzień budzi marzenia
przywołuje do życia
Mam tak wiele czasu, który wciąż mi ucieka,
wciąż zabiera kolory, ciągle zmienia obrazy
W jeszcze zielonym sadzie dzisiaj się spotkamy
by jutro już powitać złotą słoneczną jesień
Kto nadąży, policzy dni przemijanie
nocy widnych i ciemnych granatowe odmęty
co połączy kochanków na wieki
na wieki rozłączonych
dzień czy noc?
Sierp letniego księżyca obudził wspomnienia
Mocno ukryte przed jego blaskiem, drzemały jak zając przy miedzy jesienią
Świadek naszych spotkań uśmiechął się do mnie
szelmowskim uśmiechem Twardowskiego diabła
Tak, dzisiaj nie umkniesz ruda wiewióreczko
przed okiem niebieskim, przed wspomnień krainą
Ona czeka codziennie, codziennie tak samo
wypatruje tej twarzy piegowatej, radosnej
Gdzie jest ta dziewczyna
Tyle wspólnych spotkań,
słów niewypowiedzianych, gestów delikatnych
wymownych spojrzeń.
Wszystko porwał wicher zapomnienia
Nie
Jesteśmy, zawsze tacy sami, choć już zupełnie inni, odmienieni czasem.