Kiedy to było ?
Może wczoraj ?
Nie wiem,
jeszcze nie wiem
pod powieką księżyca poświata.
Może sobie przypomnę,
może Tobie opowiem,
może dziś zapamiętam ?
Jest obrazów tysiące
ale tylko ten jeden
śnić chcę na jawie, jeszcze.
Może spotkam Cię znowu
Może coś do mnie powiesz
może głowę położysz obok mojej.
Świec płomienie rozpalą Twych tęczówek kolory,
Moje zmysły pobudzą Twe dłonie.
Może razem dośnimy,
może się odnajdziemy
w krótkich chwilach pomiędzy wierszami.
W słoneczny i śnieżny
W pochmurny, deszczowy
Jesteś.
W myślach i w sercu.
Rozpoczęte spotkanie
Na piaszczystej plaży
Na puchowym kocu
Śnieżnych płatków kilimie.
Zawsze otulony mych myśli pajęczą siecią słodko gorzką.
Zawsze i nigdy.
Wschód i zachód widzisz w oczu plamce
W zieleni i rudości
W szarościach spowity dnia tęczowego
który miał spotkanie z rosą poranną
ze skowronkiem wiosennym
podczas spotkań tysiąca
nieodbytych.
Mów do mnie,
mów proszę
mów, bym nie zapomniała twojego głosu
jego brzmienia, tej złotej, jesiennej barwy.
Mów do minie,
mów kochany
mimo odległości , mimo różnic
mów do mnie!
Pośród tego co nas otacza,
świata całego
jego siły, jego mocy
mów do mnie
delikatnie poprzez wiatr
powietrze, kolory
noc i dzień.
Mów do mnie kochany
jak motyl, który swoimi skrzydłami ledwie muska płatki róży,
tóż po wschodzie słońca
ALEF