Przecież

Nie

Tak

Już nie wiem

Wciąż błądzę

Nie pytam, nie mam prawa

Nie myślę, nie marzę

Jestem i mnie nie ma

Byłam tutaj kiedyś, tego też już nie wiem

To chyba był sen, piękny i nierzeczywisty

Ulotnych chwil bukiet, który wiatr rozwiewa na cztery strony nieznanego świata

Pory roku tylko malują za oknem kolejne pejzaże

Czy jeszcze wśród nich odnajdę nasze spotkania

Listów zakurzony stosik

Zdjęć kilka, wspomnienie czasów odległych

Tak

Nie

Tak – nie pozostanie

Pozostanie między nami pustej kartki biel

Może jeszcze, może kiedyś

Tak

Nie

Nie w tak się zamieni.

Popełnione

Gdzie Cię odnajdę, po długiej podróży?

Zapomniałam drogę do Ciebie?

Nie ten pociąg mnie zabrał, powiózł w dal, tam bez Ciebie.

Nie te wyspy i nie te archipelagi zwiedziałam samotnie,

ale w każdym zakątku widziałam Ciebie.

W tafli wody,

o wschodzie,

na wędrówce

o zachodzie.

Jesteś ze mną, obok mnie, we mnie.

Oddech, ruch, skinienie, naszym są i będą.

Czas igra z zachodem, wschód z południem zatańcz

los tak chce, przeznaczenie,

cóż zrobimy?

To nasze?

Co nam dane dziś będzie?

Noc, noc nadeszła, kochany.

zabierz mnie stąd… c.d.n.

c.d.

Czy nastąpi?

Czy to jeszcze możliwe?

Czy ta bajka istnieje?

Gdy myśl rozgrzewa, gdy wzrok rozpala,

gdy dotyk pali, pocałunek roztapia.

Czy ciąg dalszy nastąpi?

Odpowiedz.

Jestem,

Jesteś?

Opadają uschnięte liście choć lato jeszcze jest w pełni.

Ciało drży przy każdym oddechu,

jeszcze ciepłe strony otwierają swoje tajemnice.

Jeszcze niezapisane, a już nasze.

Jeszcze nie popełnione, a już zapomniane.

Kolorowa tęcza zmieniła się w szrość.

Czy ciąg dalszy nastąpi?

Odpowiedz!