Niebezpiecznie szybko
w jego oku widzę ciebie
przemykasz jak zwierzę
cicho i groźnie
nie dla mnie.
Staję na brzegu
patrzę w dal
mój wzrok utkwiony
gdzieś daleko
marzeń kilka
czy jeszcze się spotkamy.
Dwa brzegi rwącej rzeki
dwa świat
twój i mój
słońce i księżyc.
Czy jest nić
co połączy
dwa stworzenia tej ziemi
jego naturę zwierzęcą
i jej delikatność nieziemską.
Pędzi orkan
on może
ich połączyć lub zniszczyć
poczekajmy …
Tyle pytań o przyszłość
deszcz zmywa łzami po szybie
stuka, zacina, szumi szarością
wszystko przemija.
Tylko nasze dyskretne spotkania
na białym piasku plaży
w okna słonecznych zasłonach
w kolorze lazurowego nieba.
W otwartej linii horyzontu
widnokręgu przemijania
jesteśmy mimo wszystko,
mimo burz i niepowodzeń.
Na krótkie chwile kradzione po cichu
nasączone tęsknoty czerwcowego wieczoru
skąpanego w jaśminu płatkach i zapachu
ciepłym i odurzającym jak miłość.
Otuleni tą chwilą przemijamy cichutko
obok siebie i razem i osobno i mimo
czas wciąż płynie i nas porywa ze sobą
i nie pyta czy chcemy, czas przemija.
I pozostanę nieznajomą,
gdzieś tam, gdzieś po drugiej stronie.
Tam pozostanę już chyba na zawsze,
na wieki po kres tej bajki.
Gdzieś daleko,
za kolejnymi kartkami zapisanymi wierszem,
w myśli labiryncie, w draperiach, na wyspie.
Osobiście i w nim kiedy go nie ma.
Przychodzę i odchodzę gdy zechcesz.
Jestem, nie ma mnie gdy zapragniesz.
Mam wiele dróg, jeszcze więcej rozdroży.
Mam wiele dylematów, jeszcze więcej zagadek.
Walka z demonami zawsze wyczerpuje.
Lecz wychodzę obronna choć zmęczona okrutnie.
Znowu jestem w tunelu, a na końcu jest światło.
Tego zawsze się trzymam, to mi daje nadzieję.
I pozostanę nieznajomą,
nieznajomą i obcą na tym świecie, na chwilę
pozostanę …